Contact
Subscribe to our newsleter
Free Design Software
rfq rfq

PROJEKT I REALIZACJA

  • Lausanne
  • Szwajcaria
  • Architekt :
    SANAA - Kzuyo Sejima + Ryue Nishizawa
  • 2007-2009, Inaugurcja: Luty 2010
  • Zleceniodawca :
    EPFL - Ecole Polytechnique Fédérale de Lausanne
  • Biuro projektowe :
    B+G Bollinger und Grohmann GmbH
  • Wykonawca :
    Losinger Construction AG
  • Fotograf :
    © EPFL | Alain Herzog

SZCZEGÓŁY I LINKI


  Stropy zespolone - Cofrastra 40

Centrum Nauki Rolex


Rolex Learning Center [Centrum Nauki Rolex], zaprojektowane przez SANAA jako kameralna przestrzeń publiczna, jest wysoce innowacyjnym budynkiem z łagodnymi zboczami i tarasami, falującymi wokół szeregu wewnętrznych patio z prawie niewidocznymi podporami podtrzymującymi złożony, zakrzywiający się dach, który wymagał całkowicie nowych metod budowy. ArcelorMittal dostarczył płyty stalowe Cofraplus do wykonania stropów.

Centrum Nauki Rolex
Centrum Nauki Rolex, wybudowane w miasteczku uniwersyteckim Ecole Polytechnique Fédérale de Lausanne (EPFL), funkcjonuje jako laboratorium nauki, biblioteka i międzynarodowy ośrodek kulturalny EPFL, otwarte zarówno dla studentów, jak i dla publiczności. Rozpostarte na zwartej, płynnej przestrzeni o powierzchni 20 000 m2 zapewnia jednolitą sieć punktów usługowych, bibliotek, zbiorów informacji, przestrzeni socjalnych, a także miejsc do nauki, restauracji, kawiarni i pięknych przestrzeni odkrytych. W porównaniu z tradycyjnymi miejscami do nauki, w których korytarze i pracownie są wyraźnie oddzielone od siebie tutaj istnieje wiele różnych sposobów wykorzystania nowej przestrzeni. Sprzyja to również większej liczbie aktywnych interakcji, które z kolei będą wyzwalać nowe działania.

Nowoczesna biblioteka
Główna biblioteka, zawierająca 500 000 drukowanych wolumenów, z dostępem online do ponad 12 000 czasopism i przeszło 20 000 książek elektronicznych, jest jednym z największych naukowych zbiorów w Europie, wyposażonym w zaawansowane urządzenia do wypożyczania (RFID – urządzenia do identyfikacji radiowej) oraz system wyszukiwania bibliograficznego; centrum naukowe przeznaczone dla pracowników naukowych studiów podyplomowych zapewnia dostęp do głównego archiwum i zbioru badawczego uniwersytetu. Powierzchnie do nauki obejmują 10 „bąbli” przeznaczonych na seminaria, pracę grupową i inne spotkania.

Najbardziej śmiałym aspektem nowej biblioteki jest brak fizycznych granic. Dużą otwartą przestrzeń określa jej sztuczna geografia – wewnętrzny krajobraz. Grupuje ona ciche i spokojne strefy raczej wzdłuż swoich wzniesień i zboczy, nie oferując tradycyjnych zamkniętych sal do nauki. Uznając znaczenie społecznego oddziaływania na naukę, doświadczenie otwartej przestrzeni zachęca do solidarności między studentami w zmaganiach o uzyskanie najlepszych indywidualnych wyników akademickich oraz do swobodnego przepływu idei w celu podniesienia wspólnych wysiłków na wyższy poziom.

Laboratorium naukowe - CRAFT
Laboratorium CRAFT jest Centrum Badawczym i Wsparcia Kształcenia oraz jego Technologii –awangardowym podejściem, które łączy interfejsy komputerowe z interakcjami świata rzeczywistego w celu doskonalenia technik i przestrzeni kształcenia. Opracowane już technologie kształcenia dla laboratorium CRAFT obejmują interaktywne wyposażenie, interfejsy papier/komputer oraz urządzenia do śledzenia wzroku, przyszłe technologie znajdują się na desce kreślarskiej.

Przestrzeń publiczna
Rolex Forum, amfiteatr ze sceną o powierzchni 310 m2, mogący pomieścić do 600 osób, będzie wykorzystywany do prowadzenia konferencji, wygłaszania wykładów, organizowania występów i innych wydarzeń na dużą skalę. Dostępne dla wszystkich punkty gastronomiczne obejmują samoobsługową kawiarnię oraz, zlokalizowaną na jednym ze wzniesień budynku, wysokiej jakości restaurację ze wspaniałym widokiem na Jezioro Genewskie i Alpy. Każdy, w tym osoby spoza EPFL, może przyjść poszukać informacji w książkach lub pracować na miejscu.

Architektura – kameralna przestrzeń publiczna

Światło i organiczny kształt
Budynek, zlokalizowany centralnie w miasteczku uniwersyteckim EPFL – jako jego nowy ośrodek, jest w gruncie rzeczy jedną ciągłą konstrukcją, rozpostartą na obszarze ponad 22 000 m2: Chociaż obiekt zbudowano na planie prostokąta, odnosi się wrażenie, jakby jego kształt był bardziej organiczny ze względu na delikatny sposób falowania dachu i stropu, który zawsze przebiega w sposób równoległy. Budynek zaledwie kilkoma widocznymi podporami lekko dotyka gruntu, pozostawiając pod sobą bezmiar otwartej przestrzeni, która przyciąga ludzi ze wszystkich stron w kierunku głównego wejścia.

Zbocza zamiast ścian
Znajdujące się wewnątrz obiektu wzniesienia, doliny i płaskowyże, uformowane przez falowanie, często powodują, że krawędzie budynku są niewidoczne, chociaż nie ma wizualnych przeszkód między jednym obszarem a drugim. Łagodne zbocza i tarasy zastępują schody i klatki schodowe. Mimo braku ścianek działowych jeden obszar aktywności wyraźnie wyznacza drogę do następnego. Goście pokonują łagodne łuki albo poruszają się dookoła przestrzeni na jednej ze specjalnie zaprojektowanych „poziomych wind”, eleganckich szklanych kabin, których mechanika została zaadaptowana z projektu zwykłej windy.

Zaspokajając potrzeby obszarów socjalnych i imponującego audytorium, budynek jest także przystosowany do zapewnienia cichych i spokojnych stref, akustycznie oddzielonych obszarów, tworzonych dzięki zmianom w wysokości. Zbocza, doliny i płaskowyże znajdujące się w budynku, a także kształty tworzone przez patio, przyczyniają się do tych pozbawionych barier zakreśleń przestrzeni. Dodatkowo, klastry oszklonych lub otoczonych ścianami „bąbli” tworzą małe wydzielone miejsca przeznaczone dla niewielkich grup, w których mogą się spotykać lub wspólnie pracować.

Patio. Miejsca wydzielone i zamknięte
Topografia nadaje elastycznemu, otwartemu planowi budynku nadzwyczajną płynność, pewien przepływ, podkreślony w strukturze przez czternaście pustych przestrzeni o różnych wymiarach. Są one oszklone i tworzą szereg miękko zaokrąglonych dziedzińców lub zewnętrznych patio, jak je opisują architekci. Patio są przestrzeniami społecznymi i zapewniają wizualne połączenie części wewnętrznej i zewnętrznej. Stanowią one w wysokim stopniu element budynku.

Prace inżynieryjne i budowlane
Prace inżynieryjne i budowlane związane z Centrum Nauki Rolex mają charakter wysoce eksperymentalny i innowacyjny oraz wymagają ścisłej współpracy architektów, inżynierów i wykonawców.

Głównymi materiałami konstrukcyjnymi są stal i drewno, przy czym beton jest wlewany w szalunki tak precyzyjnie, że teren pod budynkiem wygląda na wysprzątany. Strop jest konstrukcją betonową, dach – stalowo-drewnianą; strop i dach biegną względem siebie równolegle. Dzięki zastosowaniu stropu zespolonego (Cofrastra 40 ArcelorMittal) o niskim profilu oraz zmniejszonej rozpiętości konstrukcja dachu doskonale dostosowuje się do jego zakrzywionego kształtu. Uzyskanie geometrii muszli wymagało zastosowania 1400 różnych form do betonu. Wlewanie betonu pociągało za sobą dostarczanie go w sposób ciągły przez okres dwóch dni, aby wykonać złożone zadanie betonowania naturalnie przepływającej przestrzeni stropu.

W gruncie rzeczy budynek jest wykonany z dwóch trójwymiarowych betonowych muszli. Wewnątrz tych dwóch muszli znajduje się 11 sklepień łukowych pod naprężeniem. Mniejsza muszla spoczywa na czterech sklepieniach łukowych o długości 30-40 metrów, zaś większa muszla opiera się na siedmiu sklepieniach łukowych o długości 55-90 metrów. Sklepienia łukowe są utrzymywane przez 70 podziemnych sprężonych lin.

Ruch
Ponieważ budynek jest wykonany z jednolitej konstrukcji, wszystkie elementy, w tym dach, muszą być elastyczne, aby akomodować chwilowe zmiany w wymiarach, powodowane przez ruchy naturalne i konstrukcyjne. Wewnętrzne sufity są podzielone na części, aby akomodować te przesunięcia. Zakrzywione szklane fasady, w tym te, które otulają patio, o całkowitej powierzchni 4800 m2, także muszą przyjmować ruch betonu: każda część szkła jest cięta oddzielnie i każda z nich przesuwa się niezależnie w połączonych ramach.

Wydajność energetyczna
Centrum Nauki Rolex jest budynkiem o wysokiej wydajności energetycznej, który za swoje niskie zużycie energii, otrzymał pożądaną etykietę Minergie – standard stosowany w Szwajcarii do pomiaru wkładu w ochronę środowiska w budynkach.

Budynek przez większą część dnia jest oświetlany przy jednoczesnym działaniu starannie kontrolowanych naturalnych systemów wentylacyjnych, wyjątkiem są restauracja oraz biblioteka multimedialna, które posiadają zimne sufity. Zużycie energii wynosi 38.5 kWh/m2 (139 MJ/m2) dzięki wysokiej jakości okien z podwójnymi szybami, dwudziestocentymetrowej izolacji dachu i zewnętrznym osłonom wpuszczonym do 35 cm w grunt, naturalnemu oświetleniu i wentylacji oraz ze względu na to, że budynek adaptuje dwudziestopięcioletnią instalację pomp ciepła, które wykorzystują wodę z jeziora do chłodzenia całego miasteczka uniwersyteckiego. Ten stopień wydajności energetycznej został osiągnięty przez pionierską firmę inżynieryjną Sorane SA, zlokalizowaną w pobliżu kampusu i skupiającą inżynierów z Lozanny i Zurychu. Korzystając z cyfrowego modelowania przepływu powietrza, oświetlenia oraz pomiarów cieplnych, firma podniosła wydajność energetyczną nowego budynku do technicznego maksymalnego poziomu, jednocześnie zapewniając bezpieczeństwo jego użytkowników w przypadku pożaru. Otrzymanie etykiety Minergie jest jeszcze bardziej oczywistym osiągnięciem, biorąc pod uwagę wyzwania energetyczne budynku z otwartym planem.

Powered by aware